Nee, dit is dus geen typefout. Voorlopig even geen alcohol voor mij. En met voorlopig bedoel ik dus 4 maanden. WAT???? Ja, 4 maanden. Natuurlijk is dit niet het enige gevolg van mijn langdurige kuur. Zo gaat er dagelijks een pot dagcrème doorheen en is de lippenbalsem niet aan te slepen. Dit omdat ik anders de vellen van m’n gezicht en lippen af kan trekken. Een andere bonus is pijn in m’n ribben en rug. Hier word ik ook al een hele week zo vrolijk van.

Hoog tijd voor een feestje dus. Een alcoholvrij feestje weliswaar, maar goed, een feestje blijft een feestje. We besloten om in het altijd gezellige Amsterdam de boel eens lekker op stelten te zetten. Esther, Jenny en Lisan hadden geen zin om mee te gaan, dus hebben ze een heel spektakel gemist!
In de bus begon de ellende al. Een van de meiden, Anna*, had een met drank gevulde wodka-fles meegenomen. Na de halve inhoud op de grond te gooien en de rest van de fles leeg te drinken, werd ze een beetje luidruchtig. Ze probeerde bijvoorbeeld de security in het Centraal Station van achteren aan te vallen, iets wat gelukkig verhinderd werd door een van onze vriendinnen. We hadden haar gelukkig tegen de tijd dat we bij de eerste kroeg kwamen (Amsterdamned) genoeg gekalmeerd en we konden zonder problemen doorlopen. Hier was het zo absurd druk, dat we niet wisten hoe snel we weer buiten moesten komen.
De volgende stop was Het Feest Van Joop. Met de rustige bui van voorgenoemd persoon was het ondertussen alweer gedaan en dus kreeg ze een ‘woordenwisseling’ met het meisje dat bij de garderobe stond. Toen een van ons de boel een beetje had gesust en we ons eerste drankje al hadden besteld, kon de pret beginnen. En het begon ook heel leuk. Na de eerste twee shotjes besloten sommigen dat ze maar eens ‘solidair’ met mij moesten zijn en ze bestelden ook maar een glas cola. Jaja, solidair… Geloof je t zelf? Anyway, ondertussen was mevrouw Anna haar telefoon voor de tweede keer kwijt. De eerste keer was ie nog te vinden in haar jaszak, maar nu was ie toch écht weg, aldus Anna, compleet over haar toeren. Vrijwel alle personeelsleden waren ondertussen samen met ons een uitgebreide zoekactie gestart, maar de telefoon was écht spoorloos. Dus Anna besloot maar naar huis te gaan, zonder begeleiding en zonder jas. Dus een van ons er weer achteraan. Na een tijdje kwamen ze samen terug, met allebei de slappe lach. Ik voelde het al aankomen en ja hoor: de telefoon was gevonden. Madam had hem namelijk in haar beha gestopt. Ja, je leest het goed: in haar beha! Zucht..

Maar goed, het drama was goed afgelopen, dus konden we weer verder feesten. Het was een paar uur lang echt super gezellig. Iedereen vermaakte zich prima en er werd vol op gedanst en gefeest. Na een tijdje werd Anna een beetje moe en een beetje slap. Iedereen was ineens spoorloos verdwenen en ik mocht in m’n eentje proberen mevrouw rechtop te houden. Dit viel nog niet mee. Na een tijdje kwam gelukkig een van ons weer terug met de mededeling dat ze moe was en naar huis wilde. Dus ging ze de jassen van haar en Anna wel even halen. ‘Is goed hoor, ik wacht wel ff’, zei ik nog vol vertrouwen. Nadat Anna in elkaar was gezakt en op het randje onder de bar was gaan zitten, deed ik me best om dit te camoufleren door voor haar te gaan staan. Dit lukte aardig, maar ik vond toch dat het mijn plicht was om de loper met een dienblad vol glazen even een waarschuwing te geven, aangezien die bijna over haar benen strompelde. ‘Gaat het met haar?’, vroeg de jongen nog bezorgd. ‘Ja hoor, mijn vriendin is even de jassen aan het halen, ze gaan naar huis’, zei ik nog steeds vol vertrouwen. En ik bleef maar wachten.. En wachten.. En wachten.. Totdat er na een tijdje twee andere vriendinnen aan kwamen lopen. Ik vertelde dat ik op de vriendin met de jassen wachten, maar zij wisten mij te vertellen dat die een eindje verderop stond en nog niet naar huis ging. Dus ging ik maar ff polshoogte nemen. Het bleek dus dat de desbetreffende vriendin toch maar geen zin had om naar huis te gaan.

Ondertussen hadden mijn andere vriendinnen Anna overeind getrokken, iets wat ze beter niet hadden kunnen doen. Haar maag besloot namelijk op dat moment in opstand te komen en mevrouw werd buiten gezet. Dus zijn wij er achteraan gegaan. Een van ons is toen met Anna naar huis gegaan en de rest volgde niet veel later, omdat er eigenlijk niets meer van de avond te maken viel.

In de taxi naar het Centraal Station hebben we nog wel even gelachen, toen een van ons een gesprek met de chauffeur aanknoopte. Het eindigde ermee dat als hij ons voor 7,50 naar Volendam zou brengen, hij mij erbij zou krijgen. Dat ging dus mooi ff niet door.. Dus pakten we gewoon de nachtbus.
We hebben in deze bus nog even een Monnickendammer wakker gemaakt. Iets te laat trouwens, we reden al in Volendam. Maar, zoals deze Monnickendammer zelf al zei: ‘Lekker belangrijk’. Uiteindelijk zijn we allemaal weer veilig thuis gekomen en konden we lekker neerploffen in onze bedjes.

Zondag nog even gezellig film gekeken bij mij thuis. We hebben de hele film echt gezíen, wat voor ons heel bijzonder is. Anna was trouwens helemaal ‘fris en fruitig’, we hebben regelmatig even gecontroleerd of ze nog wakker was.

’s Avonds met m’n laatste restje energie nog de special van Peter R. de Vries gekeken. Ik vond de manier waarop Joran van der Sloot over de hele zaak sprak echt heel erg bizar en het is jammer dat ze op dit moment weinig kunnen doen tegen hem. Ik hoop dat er in deze zaak ooit nog gerechtigheid komt, maar op dit moment heb ik daar weinig vertrouwen in. Maar ja, we zullen het zien…

Tot de volgende keer en ik beloof je dat het niet meer zo lang zal duren!

*Anna is een schuilnaam :D

Het heeft weer even geduurd, maar het wordt nu echt tijd dat ik verder ga met mijn blog over de vakantie. We gaan weer verder met de dag van aankomst:

Op de dag van aankomst konden wij natuurlijk niet wachten om er uit te gaan. Dus gingen wij ’s avonds zo vroeg mogelijk naar de Zaak. Daar begonnen ze ons gelijk dronken te voeren…
Dat kon natuurlijk nooit goed gaan.
Tegen het eind van de avond waren persoon X en Z persoon Y uit het oog verloren. Toen Z haar belde bleek ze al in bed te liggen. Dus X en Z besloten ook maar te gaan. Aangekomen bij het appartement kwamen zij geld tekort en Z liep naar boven om het uit de kluis te halen. X bleef ondertussen braaf wachten in de taxi. Nadat Z de reservesleutel had gehaald, liep ze de kamer van Y in. Meteen werd Y wakker. Dus Z zei: Ik heb de code van je koffer nodig, de kluissleutel zit daarin. ‘Dat doe ik wel ff’, zei Y, en ze kroop over het bed heen. Aangezien mevrouw héél héél erg dronken was, lukte dit natuurlijk niet. Dus nam Z het over en ze vroeg om de code. Dit leverde ongeveer 12 verschillende combinaties op die in de verste verte niet op elkaar leken. Na een tijdje kwam Y aan met 538.

Z: ‘Y, dat is een bar hoor.’
Y: ‘O ja! Nou… dan is het mijn pincode!’
Z: ‘Ehm, zijn dat niet 4 cijfers?’

Het was even stil, maar Y kwam na een tijdje tot de conclusie dat het de eerste 3 cijfers van haar pincode waren. Z probeerde dit en surprise surprise… het lukte niet! Y begon hierop aan haar koffer te trekken: ‘Ze hebben iets met mijn koffer gedaan, hij is stuk!’. Z werd zo onderhand een beetje pissig en zegt: ‘Is dit wel jouw koffer? Concentreer je nou ff, wat is nou die code?’. Waarop Y boos antwoordt: ‘Ja, ik ben toch niet gek! Ik weet mijn eigen code toch wel?’ (ahum?). Ondertussen belt X helemaal in paniek op (want ja, die zit nog steeds in die taxi):

X: ‘Waar blijf jij nou? Dat mannetje zit zo te zuchten! Straks rijdt ie weg met mij nog achterin!!’
Z: ‘Ja, ze weet die code niet. Ik krijg die koffer niet open!’
X: ‘Neem in godsnaam die koffer mee, ik haal hem wel open!’
Z: ‘Ja, ik kom er nu meteen aan!’
(Dus Z komt rustig met die koffer aanlopen)
X: ‘Wat moet je nou met mijn koffer?’
Z (verbijsterd): ‘WAT!?!?!?! JOUW KOFFER????’
X: ‘Ja, dit is mijn koffer.’
Z: ‘Wel &^%^*&^&!!!! Maar er stond 1 knalroze en 1 knalgele koffer in die kamer! Dat ziet ze toch wel?????’

Niet dus… Uiteindelijk is de wanhopige taxichauffeur met het laatste geld van Z weggereden (dit bleek achteraf trouwens ruim voldoende te zijn). Terwijl X even later zuchtend op de bank tegenover het bed van Z neerplofte, kwam Y ineens binnenstormen: ‘Ja, jullie zijn boos!!’. X en Z kijken elkaar lichtelijk verbaasd aan terwijl Y verder gaat: ‘Ja, X is boos’. Z zegt op sussende toon: ‘X is niet boos’ (al kwam er bijna rook uit haar oren). ‘Jawel, want jullie zitten hier en ik lig in bed en anders had ik hier ook wel bij gezeten, dus jullie zijn boos.’, zegt Y. (Ja mensen, zoek de logica in deze zin!) Z: ‘Jij kan hier toch ook gewoon bij komen zitten? En trouwens, wij gaan zo ook slapen’. X: ‘Nee, niet’.
Ondertussen zie je steeds meer rook uit de oren van X komen. Ze kan zich niet meer inhouden en zegt: ‘Je weet het verschil toch wel tussen knalroze en knalgeel?’. Y zegt: ‘Nee, dat weet ik toch ook niet? Daar kan ik toch ook niets aan doen dat ik dat niet weet? Dat doe ik toch ook niet expres?’. En ze begint te huilen. Na 1 minuut houdt ze daar weer mee op en begint ze keihard te lachen. Na nog ongeveer een minuut te hebben gelachen houdt ze hier ook weer mee op en gaat ze ineens naar bed.
De volgende morgen komt ze uit haar kamer vandaan en Z vraagt: ‘Hoe gaat het nou zo met jou?’. Haar antwoord hierop is: ‘Ja, goed! Ik heb nergens last van!’, waarop mevrouw acuut tegen een muur aanloopt. Z zegt: ‘Nee, jij hebt ook nog nergens last van. Jij bent ook gewoon nog dronken! Een uur later volgde trouwens de ergste kater die ze ooit had gehad.

Zo, ik heb nu wel weer genoeg verteld voor vandaag dusse..

Ciao!

PS: Ik weet dat het vervelend leest zonder namen, maar ik wordt vermoord als ik vertel wie wie is. Je mag wat mij betreft zelf de namen Chantal, Melanie en Christa ergens invullen!

Ja.. diepe, diepe zucht..
Ik ben weer thuis. Heeft iemand nog een vliegticket over?? T liefst voor naar Mallorca, maar een ander land is ook goed.

God o god, wat was dit een mooie vakantie!!! Ik heb echt heel erg super genoten!! Vicky, Pep, Tijn, Amy, Pascal, Carmen en niet te vergeten Arie.. Ik mis jullie nu al!!! Ik probeer steeds een nieuw excuus te bedenken om weer naar Mallorca te moeten, maar ik kan geen goede aannemelijke smoes bedenken. Gelukki g komen jullie 10 november hierheen! Dat kan ik nou dus al niet meer afwachten! We moeten alleen nog wel ff kijken waar we het feest gaan houden.

Maar goed, de vakantie.. Ik heb er geen woorden voor. Er zijn nog een aantal blunders gemaakt, maar ik ben in een redelijke bui, dus zal ik wel de verhalen vertellen, maar geen namen noemen. Laten we de betrokkenen persoon X, persoon Y en persoon Z noemen.

Het ging op het vliegveld natuurlijk al mis.. Bij het inchecken bleek persoon X twee kilo overgewicht te hebben, die ze toch echt moest betalen.. Hup, daar ging de eerste 20 euro. Het vrouwtje achter de balie was nog wel zo lief om toe te staan dat madam op de terugweg ook 2 kilo overgewicht mocht hebben. Persoon X zei beledigd dat ze hier dan ook zeker gebruik van zou maken. Terwijl persoon X en Y wegliepen hoorde ze nog achter zich: ‘Veel plezier nog dames en niet te veel geld opmaken hé??’. Persoon Y kon er nog wel om lachen, maar het humeur van persoon X was al gedaald tot onder het vriespunt. Persoon Z checkte trouwens alleen in, ook met twee kilo overgewicht. Zij mocht alleen wel zonder te betalen doorlopen.. Maarja, dat is nou de service van de Martinair! (Voor de duidelijkheid: Persoon X en Y vlogen met Martinair, persoon Z met Transavia.) Maar goed, op naar de douane.. Ze vroegen van te voren aan X en Y: ‘hebben jullie nog bepaalde vloeistoffen bij jullie??’. ‘Nee hoor, ik niet’ antwoordde persoon X zelfverzekerd.. Om even later te horen: ‘O nee? Wat is dit dan?’. Ja, dat was een flesje water. Daarna loopt persoon X door het poortje heen, waarna het ding op hol sloeg. ‘Ja, dat zullen m’n oorbellen dan wel zijn’, verklaart ze.  ‘O nee, dit is gewoon een willekeurige controle’, krijgt ze te horen van de beveiligingsmannetjes. Ach ja, ze had kunnen weten dat dit haar weer zou overkomen, het was toch al niet haar Lucky day. Vervolgens ziet ze een van de beveiligingsmannen achter haar aan rennen en ze krijgt het natuurlijk al flink benauwd: wat nu weer??? Blijkt dat mevrouw haar identiteitskaart in het bakje heeft laten liggen. Hierna was ze dusdanig in de war dat ze zelfs in de wc keek of ze haar broek nog wel aan had toen een vrouw verkondigde dat er iemand zijn broek vergeten was.
En ja, dit gebeurde allemaal voordat we in het vliegtuig zaten! Jezus, heb nu al geen zin meer om te typen en er is nog zoveel meer gebeurd!! Maar, laten we dat maar voor morgen bewaren! Nu ga ik mijn kamer maar eens opruimen, als ik mijn kamer tenminste kan vinden tussen al die troep. Tja, vakantie voorbij, weer aan t werk!

Kusje..